Sut i ddefnyddio'r safle hwn   Amdanom ni   Cyflwyniadau   Adborth   Rhoi   

Cymru.Assemblies.org.uk - Gwasanaethau ysgol i bawb i bob tymor

Darlun addurniadol

E-bost Twitter FFacebook

-
X
-

Sefyll Yn Gadarn

Ystyried pa mor bwysig yw bod yn driw i ni ein hunain, a gwneud yr hyn rydyn ni’n gwybod sy’n iawn, hyd yn oed pan fydd pwysau mawr arnom i wneud fel arall.

gan Jenny Tuxford

Addas ar gyfer

  • Cyfnod Allweddol 2

Nodau / Amcanion

Ystyried pa mor bwysig yw bod yn driw i ni ein hunain, a gwneud yr hyn rydyn ni’n gwybod sy’n iawn, hyd yn oed pan fydd pwysau mawr arnom i wneud fel arall.

Paratoad a Deunyddiau

  • Darllenwch stori Daniel yn ffau’r llewod, sydd i’w chael yn Llyfr Daniel yn y Beibl, pennod 6, neu ym Meibl y Plant. Trafodwch y stori gyda’ch dosbarth.
  • Sgwrsiwch gyda’r plant am adegau y mae rhywun wedi ceisio’u perswadio i wneud rhywbeth yr oedden nhw’n gwybod oedd ddim yn iawn.

  • Fe allech chi rannu’r gerdd a rhoi rhannau ohoni i wahanol blant neu wahanol grwpiau ei darllen.

  • Os nad yw amser yn caniatáu i ddefnyddio holl gydrannau’r gwasanaeth, fe allech chi adael allan y paratoadau, neu eu defnyddio fel gwasanaeth arall.

Gwasanaeth

Daniel

  1. Roedd Daniel yn ddyn clyfar iawn,
    Gallai ddelio â phroblemau dyrys.
    Os byddai anawsterau gan ryw rai, 
    Fe fyddai Daniel yn eu datrys.
  2. Fe welodd y brenin Belsassar
    Ysgrifen ar y mur.
    Mewn penbleth, anfonodd am Daniel
    I ddehongli’r neges, yn glir.
  3. ‘Fe wn i beth yw ystyr y geiriau,
    Os ydych chi eisiau gwybod y gwir.
    Rydych, mae’n amlwg, wedi gwneud rhywbeth o’i le,
    Ac ofnaf na fyddwch yn byw’n hir.’
  4. ‘O! Mi welaf!’ meddai yntau wrth Daniel,
    A’r noson honno, yn wir, fe laddwyd y brenin.
    Roedd yr hyn a wnaeth Daniel broffwydo 
    Wedi dod yn wir yn bur sydyn.
  5. Y Brenin Darius fyddai’r brenin nesaf,
    Roedd yn edmygu Daniel yn fawr.
    ‘Fe hoffwn i ti fod yn ffrind i mi,’ meddai,
    A’m helpu gyda’m dyletswyddau, nawr.’
  6. Fe wnaeth Darius Daniel yn swyddog pwysig,
    Ac fe wnâi yntau ei orau bob amser,
    I wasanaethu’r brenin yn ddidwyll iawn,
    Ond roedd rhai’n genfigennus o Daniel.
  7. Roedden nhw’n eiddigeddus iawn, 
    Gan mor gydwybodol y gweithiai.
    ‘Beth am gynllwynio i geisio’i ddal,’ medden nhw,
    A’i ladd hyd yn oed, os gallwn, efallai.’
  8. Fe aeth y llanciau a pherswadio’r brenin
    I basio deddf frenhinol:
    Pe cai rhywun ei ddal y gweddïo ar Dduw,
    Cai ei daflu yn syth i ffau’r llewod.
  9. Daliodd Daniel ati i weddïo fel arfer
    Ar Dduw, dair gwaith y dydd.
    Ond fe welwyd hyn gan y llanciau drwg,
    Ac aethant i achwyn am Daniel a’i ffydd.
  10. Rhedasant i ddweud wrth y brenin 
    Gan ddweud eu bod wedi gweld Daniel wrthi.
    Roedden nhw wedi ei glywed yn gweddïo ar Dduw,
    Roedd rhaid i’r brenin gadw at ei air, a’i gosbi.
  11. Roedd yn wir ddrwg iawn gan y Brenin Darius,
    Ond doedd dim allai ef ei wneud.
    Rhaid oedd taflu Daniel i ffau y llewod - 
    Dyna oedd y ddeddf yn ei ddweud.
  12. I mewn i’r ogof  fe arweiniwyd Daniel.
    Doedd y brenin ddim yn gwybod beth i’w gredu.
    Gobeithiai y byddai Duw Daniel yn ei arbed.
    Allai Darius ddim bwyta na chysgu.
  13. A thrannoeth aeth y brenin i’r ffau i weld,
    Rhedodd yno, y peth cyntaf ar ddechrau’r dydd.
    Roedd Daniel yno - yn dal yn fyw!
    Felly cafodd ei ollwng, ar unwaith, yn rhydd.
  14. Bu’n rhaid i’r llanciau drwg gyfaddef eu bai,
    Daniel oedd yn iawn, dim dwywaith amdani.
    Nhw oedd yn ddrwg, a Daniel yn dda,
    A nhw yn y diwedd gafodd eu cosbi!

Amser i feddwl

Bod yn ddigon dewr i lynu at yr hyn rydych chi’n ei gredu
Pan fydd arnaf angen dewis
Rhwng yr hyn sy’n iawn a rhywbeth na fydd,
Fe ddilynaf fy nghalon
A dysgu bod yn gryf.
Pan fydd ffrindiau sydd heb fod yn driw
Yn ceisio fy nenu ar chwâl,
Fydda i ddim ofn dal fy nhir,
Wynebaf y gwir, a dweud, ‘Na!’
Beth sy’n anghywir a beth sy’n iawn?
Pan fydd dewis, mae’n rhaid ei wynebu,
Rhaid i mi beidio cadw’n dawel am y peth,
Rhaid i mi ddweud fy marn, yn union fel rwy’n credu.
Ym mhob sefyllfa,
Lle bydd fy marn ei heisiau,
Bydd gen i ffydd yn fy Nuw,
Ac fe fydd gan Dduw ffydd ynof finnau.
Os gwelaf fod rhywbeth o’i le,
A phethau ymhell o fod yn dda,
Heb betruso o gwbl,
Fe ddywedaf i, ‘Na!’

Gweddi
Annwyl Dduw,
Helpa fi i weld,
Pan fyddaf yn dewis fy ffrindiau,
Mae’r gwir ffrindiau eisiau’r gorau
Iddyn nhw ac i minnau.
Amen.

Dyddiad cyhoeddi: Mawrth 2009    Cyhoeddwyd gan SPCK, Llundain, UK.
Argraffwch y dudalen hon